من وتو

چهارپاره مرگ

rezamohamadzade — Sun, 24 Aug 2008 21:11:54 GMT

مرگ

شعری از رضا محمدزاده

نمی دانم کدامین شب و یا روز

بهاری یا خزانی یا زمستان

به بستریا که در کنجی خرابه

شوم فارغ, کنم از زندگی جان

به روزی دست در دستان یاری

و یا روزی به نفرت از کسانی

به آهی یا به شادی لب گشوده

به کرباسی , حریری یا کتانی

به چشم باز و یا چشمان بسته

دلی پرغم و یا از مهر سرشار

به پائی خسته یا دستی شکسته

نمی دانم کجاها افتدم کار

نمی دانم به مستی یاکه هوشیار

به بیداری و یا خوابی و منگی

شکم پر یا چو سگ ویلان و خسته

بخوابم من در این دالان سنگی

دلم از درد هجران پاره پاره؟

و یا از یک هماغوشی مفرح

نمی دانم رسم بر آنچه خواهم

ویا مانم ؟ کنم اطراق در ره

نمی دانم به وحشت یاکه آرام

به لبخندی و یادردی جگر سوز

دهم این عاریت آسوده گردم

از این بیهوده شبهادرپی روز

خدا داند چومردان جان دهم یا

چو نامردی ز نامردی بمیرم

نمی دانم که انجامم چه باشد

دلم گوید که در دنیا اسیرم

نمی دانم که صبحی یا نهاری

ویا شامی ازاین شبهای صوری

نمی دانم نمی دانم خدایا

چرا شامم بود مهمان موری

چرااین خاک وگل بیچاره کردند

مرا زادند و با غم خانه کردند

دلی دادند و آن خونابه کردند

مرا از خویشتن بیگانه کردند

نیامد یک دمی دنیا به کامم

نشدبا من کسی همراه و یاور

لبم از هم به شادی وانگردید

نزد دستی کسی بی حیله بردر

مراد از آفرینش کس نداند

نه پاداشی , نه تنبیهی بودآن

به غیر عاشقی چیزی نماند

بزن بر طبل بی عاری عزیزان

rezamohamadzade — Wed, 20 Aug 2008 16:22:18 GMT

ماه پاره

این غزل برای توست توئی که بعد از سالها منو دیدی ولی گوئی که هرگز ندیدی برای لحظه ای دگرگونم کردی من برای باختن چیزی ندارم همه چیز من توئی تو وفقط تو اگه نباشی واسم چیزی مهم نیست زندگی من، مرگ من، همه چیز من توئی

آیا شود که منهم دردم به چاره آید

یارم به دلربائی چون ماه پاره آید

آیا رسد زمانی دلبر به مهربانی

در اوج نا امیدی آبی به ساره آید

ازآن دمی که بی تو شعری به لب نیامد

هر دم به دل غمی نو چون سنگ خاره آمد

ماهی اگر نتابد شاهی کند چراغی

بازا بیا که با تو نوری به قاره آید

آئی اگر سراغم با ناز و دلفریبی

بوئی ز عشق و مستی در این هزاره آید

کجائی ؟ بازم قهرم کردی

rezamohamadzade — Sun, 10 Aug 2008 16:22:18 GMT

دوستت دارم حتی اگه قهرم کنی

تو چین چین کرده ای ابرو چه دانی

چه بر من میرود ای آسمانی

به هر پیچی که دادی زلف افشان

گرفتی از جوانان زندگانی

مرا دانی ترا چون بت پرستم

چرا از من کنون گیری جوانی

سیه کردی چو چشمت , سرنوشتم

خدا داند چسان دل می ستانی

ز دل گفتم ترا سری نهانی

ندانستم کنی اینسان عیانی

دلم از شور عشقت میگدازد

چرا جانا ز دل ما را نخوانی

بیا یارا مکن با من تو بازی

مکن دل را چنان آتشفشانی

که بستم دل بدان رحمت که داری

مرا باشد دهی تو کامرانی

قلبم درد می کند

rezamohamadzade — Wed, 30 Jul 2008 20:36:18 GMT

باور کن حتی اگه تمام وجود رضا ذره ذره از بین بره بازم

یک دهم عشق ترو جبران نکرده من این درد قلبم

رو از تو به یادگاری دارم هیچ طبیبی بهتر از تو نیست

همچنانکه هیچ دردی بهتر از درد تو نیست

این غزل تقدیم تو

نمی کند با من ، دل خسته ام یاری

نمی رسد دردی که مراست ،طبیب ،باری

به دامنت ای غم همه شب گریستم تا

نباشدت جز با من خسته دل کاری

مرا که دردم از تو بود چه درمانی

خدا گواه که این غم ندهم به بسیاری

اگر چه گویندمی کشتم غمت باک نیست

روا نباشد غیر غمت وفا داری

نمی رسد این دل ز سوزت به سامانی

مگر غمت آید دل ما به تیماری

یار

rezamohamadzade — Wed, 23 Jul 2008 17:20:18 GMT

از من نمی کنی یار یادی ز خود پرستی

درکوی می پرستان دانی چه ای که هستی ؟

ساغر که پر شد از می دنیا ندارد ارجی

ناگه رسی به جائی دانی که مست مستی

ما خاک این خرابات چون کعبه می پرستیم

تا پیر می فروشان یاری کند به دستی

نگو

rezamohamadzade — Mon, 14 Jul 2008 18:22:18 GMT

خیانت .....

نه خیانت هرگز در قاموس عاشقان نیست

کسی که احرام عشق بست

برگشت به پستی نخواهد داشت

آنکه لبیک گفت و طواف کرد

سر کوی دوست ........

نه......

خیانت نمی کند هرگز

نگو !

نگو که دروغ بود ودام

هرکلامی که از عشق شنیدیم

نگو که سراب بود

فریب بود

آن خلوت کوچه اقاقی که

هزاران بار

پیاده یا سواره پیمودیم

نگو !

نگو که مهمان مهمانی مهتاب

نبودم و این خاطره

زائیده مستی و خماری پنجشنبه شبم بود

نگو که باور نخواهم کرد

رود به دریا نمی اندیشد و

خورشید معنای گرمی دستان مرا نجوا نمی کند

از من مخواه باور کنم

شاعر آن اندیشه های عرفانی

و آن غزلهای عاشقانه

و آن نغمه های آتشین

هرگز هیچ الفبائی را در ذهن خود نشخوار نکرده است

باور نخواهم کرد

باران نتیجه رابطه نامشروع ابرهاست

نمی خواهم بگوئی

خمار آن نگاه تو

خمار هوس و مستی بود

و بوسه هایت طنین التهاب عبودیت نه

که فرونشانده لبخند شیطان بود

من به آیات

صحیفه شریف وجودت

سالهای سال طواف کرده ام واحرام بسته ام

نیک می دانی

که بارها دخیل به ضریح نگاهت بسته ام

اینک چگونه باور کنم

تو از اندیشه های پلید شیطان محراب ساخته ای

نه نگو!

نگو که باور نخواهم کرد

دروغ ودام وسراب را

غزلی در فراق

rezamohamadzade — Fri, 27 Jun 2008 17:32:18 GMT

و خبر این بود :

نونهالان اسکیت باز آذربایجان شرقی در یک سانحه دلخراش جان باختند

ودر یک آن زمین وزمان جهنم شد و آتش کید زمان تیغ بر کف گرفت وبستان طبیعت به خاکستر نشست .دست پلید زمان چهار نو گل زیبا را پرپر کردوباغبان این گلستان که تحمل هجران نداشت به سفرکردگان پیوست .

باورش سنگین بود بسیارسنگین تازه کوله بار سفر برزمین گذاشته بودم دلخسته گی را به کناری نهاده بودم و از زیارتی که درسوریه داشتم دلخوش بودم اما .........

لعنت به بیداد زمانه که باز به آهنگ ناخوش آیندجگرم را سوزاند .وابتدای صبح بدترین دقایق عمرم شد

آری :

فرزین گل باغ دوست نازنینم صابر ابراهیمی پرپرشد .

فرزینی که برای همه شیرین بود و برای پدر ومادرچون انگبین و چون شهد.

چگونه بگویم ؟ چه بگویم ؟ چگونه در چشمان او خیره شوم ؟ چگونه از خدا رحمت و مغفرت خواهم ؟برای کدام جرم برای کدام گناه آخر او طفلی بیش نبود . خدایا بار الها نمی دانم در پس این سوز چه حکمتی است اما امتحان سنگینی بود خیلی سنگین .

در رثای فرزین ابراهیمی

خداوندا خداوندا خدایا

چه بد کردم نمی دانم ندانم

که فرزین یار شیرینم سفرکرد

زهجران دردمندم . پر فغانم

ندارم غیر افغان چاره ای من

دلم در آتشی سوزد ز دوری

به فریادم کسی آگه نباشد

خداوندا چه گویند از صبوری

چو فرزینم ندیدم ماه روئی

نباشد در جهان همتای او کس

اگر صد سال دیگر نوحه خوانم

نگویم گوشه ای از حال خود بس

مرا بستان دگر بوئی ندارد

غمی جز هجر شیرینم ندارم

اگر فرهاد باشم نا , ندارم

تو گوئی روز و شب دائم به نارم

چرا ناگه خبر آمد که فرزین

چو یادی از نظرها رخت بربست

نگفت آخر خدا را بی حضورش

مرا دنیا سرائی پر ز آهست

مرا فرزین به سر تاجی وزین بود

که در عالم کسی همتا ندیده

به این بستان زیبای طبیعت

گلی خوشبو چو او دستی نچیده

کشم آهی ز بیدادی که دیدم

وفا کردم جفا دیدیم ز دوران

چنان هجران فرزین بی پرم کرد

که نشناسم دگر خویشم به قران

عجب دارم ز این رسمی که دیدم

دلم از داغ هجران پر ز خون است

به صد نازش تحمل کرده بودم

ولی اسرار خلقت گونه گون است

چرا ما را ز هم دادی جدائی

مرا جز او نباشد یار و همدم

کنون این من چه سازم با زمانه

بگو یا رب ندارم نا , ز این غم

از من چه ديده بودی کردی ز من جدایی

رحمی چرا نکردی ؟ تا کی کنم گدایی ؟

ای ماه خوب رويان کردی سفر تو آسان

ليکن ز درد هجران غافل چنين چرايی

هر کس کند ز غفلت ما عاشقان ملامت

تو اگهی ز حالم بر خيز و ده ندايی

از من نمی کنی ياد اينک که شهسواری

فردا که آيد از ره ، دانی ز ما سوايی

هرگز مکن ز یادت ،این خسته را فراموش

زيرا شکسته دل را یادت کند نوایی

در کنج اين خرابات نائی دگر ندارم

فرياد اگر تو باشی ما را دهد ندائی