من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

ماه پاره

این غزل برای توست توئی که بعد از سالها منو دیدی ولی گوئی که هرگز ندیدی برای لحظه ای دگرگونم کردی من برای باختن چیزی ندارم همه چیز من توئی تو وفقط تو اگه نباشی واسم چیزی مهم نیست زندگی  من، مرگ من، همه چیز من توئی

آیا   شود  که   منهم   دردم  به  چاره   آید

یارم    به   دلربائی    چون     ماه  پاره آید

آیا    رسد    زمانی    دلبر    به    مهربانی

در   اوج   نا    امیدی    آبی   به ساره  آید

ازآن دمی که بی تو   شعری به  لب   نیامد

هر دم به دل غمی نو چون سنگ خاره آمد

ماهی   اگر    نتابد   شاهی    کند  چراغی

بازا  بیا  که  با   تو    نوری   به    قاره   آید

آئی   اگر   سراغم    با    ناز   و    دلفریبی

بوئی   ز  عشق  و مستی در این هزاره آید

دوستت دارم حتی اگه قهرم کنی

تو چین چین کرده ای ابرو چه دانی

چه  بر  من  میرود   ای     آسمانی

به هر پیچی که  دادی  زلف   افشان

گرفتی      از    جوانان      زندگانی

مرا دانی   ترا چون  بت       پرستم

چرا  از من  کنون   گیری    جوانی

سیه کردی چو چشمت ,   سرنوشتم

خدا  داند   چسان   دل    می ستانی

ز  دل   گفتم    ترا   سری    نهانی

ندانستم     کنی       اینسان   عیانی

دلم  از   شور      عشقت   میگدازد

چرا    جانا  ز دل   ما   را   نخوانی

بیا    یارا    مکن    با من   تو بازی

مکن   دل     را    چنان   آتشفشانی

که بستم دل   بدان  رحمت  که داری

مرا   باشد   دهی        تو    کامرانی

باور کن حتی اگه تمام وجود رضا ذره ذره از بین بره بازم

یک   دهم   عشق ترو   جبران   نکرده من این درد قلبم

رو از تو به یادگاری دارم  هیچ  طبیبی  بهتر  از  تو  نیست 

 همچنانکه    هیچ    دردی      بهتر    از  درد  تو  نیست

این غزل تقدیم تو

نمی کند با من   ،    دل    خسته ام   یاری

نمی رسد دردی که مراست ،طبیب ،باری

به دامنت ای غم  همه  شب  گریستم   تا

نباشدت    جز   با   من    خسته   دل کاری

مرا که   دردم  از   تو   بود     چه    درمانی

خدا گواه که این غم ندهم     به    بسیاری

اگر چه گویندمی کشتم غمت باک  نیست

روا     نباشد    غیر       غمت     وفا    داری

نمی  رسد این  دل   ز  سوزت به سامانی

مگر  غمت     آید   دل    ما    به       تیماری

از من نمی کنی  یار  یادی  ز  خود پرستی

درکوی می پرستان دانی چه ای که هستی ؟

ساغر که  پر شد از  می  دنیا  ندارد  ارجی

ناگه رسی به جائی  دانی  که  مست  مستی

ما خاک این خرابات چون کعبه می پرستیم

تا  پیر می  فروشان  یاری  کند  به   دستی