من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

دوست نداشتم در فراقت شعری بگویم می دانی که بامدح تومن زنده شدم و با عشق تو نفس کشیدم وبا یاد توزندگی کرده ام

نفسم ، عشقم ، مرادم

اینک درسوزجدائی تواین غزل چون آه برمن جاریست بخوان وبدان که

با یاد تو زنده ام

از دیده ام چه سیلی جاری کنی تو از خون

بازاببین که هجران چون کرده رخ چه گلگون

گرمی کشد شراری آتش  به  دل  ز   یادت

دادی کند زمان تا دودی رود به سر  چون

لعنت به بی وفائی  ،  فریاد از این جدائی

تا کی کشم فراقت ، تا کی دو دیده  کارون

زهری چشیده ام من از  دست   روزگاران

زجری کشیده ام من زین  دردگشته افزون

از این غمی که هجران ،  بنشانده ازفراقت

نالم که تا در آید ، روحم  ز جامه   بیرون

دیگر نمانده نائی ،  افتاده ام    به   خواری

افغان چگونه گویم زین سرنوشت  وگردون

باور کن لحظه ای از خاطرم محونمی شود آن خاطراتی که با تو داشتم

حتی به روز صبح قیامت باور کن باز به همان سجدها که به پایت کردم

افتخار می کنم باور کن تو تمام آرزوهای منی باور کن باور کن تو هنوز

باز آنکسی هستی که باورت داشتم تو فرشته زیبای منی و خلقت ما

برای هم بودباور کن

لعنت به سرنوشتی که منو از تو جدا کرد

یکی ازفامیلهای مادر یک حادثه دلخراش رانندگی

در سن ۱۸ سالگی درگذشت

********

تقدیم به فرزین که نماند ورفت

۱

خداوندا چه دید ازمن به ناگاه

خبر آمد که دلدارم  سفر کرد

ز پیمانم  گذشت آن  یا ر   زیبا

چه پیش آمدکه اوازمن گذرکرد

 ۲

نمی دانم گناهم   را   خدایا

که اینک مانده ام تنهای تنها

به این  بازار مکاری   اسیرم

نمیدانم چرا دل بنده  اینجا  ؟

 ۳

چو    پر  زد  مرغ   زیبا   از   کنارم

جهان با این فراخی گشته بس تنگ

نمی   دانم     ز     گلزار    طبیعت

چرا من گشته ام دل بسته ی سنگ

 ۴

فراقش بس به دل سنگینه  یارم

ندارم       طاقتی     تنها   بمانم

زبس آتش  زدی بر  دل  ز هجران

دگر نائی   نماندی خسته جانم

 ۵

هزاران      لعنتت    بادا    زمانه

که پرپرکرده ای همچون گلی را

خزان کردی چمن،پژمرده ای گل

بدادی   آه  جانسوز    بلبلی   را

 ۶

وداعش کرده یا رب مردمم  خون

جهانم کرده همچون تیره  شامی

بهارم چون خزان گشتی زهجران

ندادی  عاقبت  یک لحظه  کامی

          الا     ای   ترک  تبریزی  سلامت

          فدایت جان  و  تن  بر  هر  کلامت

          اگر چون سگ به کویت لانه کردم

          مکن   بر   من   نگارینا    ملامت

        به   چشمانت  قسم  دنیا  فریبه

        به هرسو بنگری عاشق غریبه

        مکن  جانا  ملامت  اهل دل را

        جهان بر کام عاشق چون لهیبه

    

 

       مزن یارابه مژگان دشنه  بر دل

 

       که مارا پای دل بد مانده  بر گل

 

       به زلفانت عجب سحری نمودی

 

       نشد کامی بجز عشق تو حاصل

 

 

           

 

         بدو گفتم  گرفتار    تو     هستم

 

         بگفتا نشنوم  چون  مست  مستم

 

         بگفتم درد  ما  را  چاره ئی  کن

 

         بگفتا رو که من خود می پرستم

 

   

 

 چرا  با  جان  زارم  در  ستیزی

 

 مگراز من چه دیدی می گریزی

 

خداوندا    گواهی   عاشقم    من

 

چرا  ظالم  به  پیکارم    بخیزی