من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

می توان عاشق ماند فقط باید خواست

جمال رویت ماه  من  به  شب  تار

مرا که گل توئی چه بر حاجت  خار

کشم  جفایت  بسا و منت   نکنم

که قبله ام آن کوی و در دل سر دار

شر اب  اگر خواهم لبت مزه به کام

چو  شیره  خواهم نایدم جز غم یار

ترا که جان  دادی خدا از  روح خویش

نه حاجتت خاکست که پیشت همه زار

دلم بدان آستانه  چون  بسته  دخیل

مراد    توئی  بهانست    همه    کار

رضا نکن    تو   ناله   از    کار    فلک

که   روز   روشن   آیدی  از   پی نار

روزگار غریبی است

خسته شدم بخدا

بگذارید هواری بکنم

که به تنگ آمدم از

همه پائیز و بهار

همه این شور و نشاط

همه این دردو بلا

همه نیرنگ وفریب

همه دوستان غریب

که چه بد می گذرد

این ایام

وه چه تلخ است

به کام

بگذارید که فریاد کنم

بخدا دلتنگم

بخدا بیمارم

دل اگر بی تابه

چشمها گر خوابه

شور دیگر دارم

خسته از این بارم

بخدا خسته شدم

طاقتم نیست دگر

عشق بر دل ممنوع

عاشقان در زندان

تن معشوق عریان

بخدا دلتنگم

به خدا دلتنگم

آسمان آبی نیست

رودها جاری نیست

جای کس خالی نیست

زیر هر گل خاریست

بخدا خسته شدم