من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

نه از سرما گریزانم

نه لرزانم

      زسوز و سردی بهمن

من از سرمای دست عاشقی نالم

                  که در آن

                   بسته یخ

              صد آرزوی من

در ماتم حسین(ع)

وامصیبت  وامصیبت    باز   عاشورا    شده

خون پاک عاشقان در جوش ودر غوغا شده

از زمین شیون  بلند و آسمان  در خون شده

کربلا دریای   خون  و  کوفه  پر سودا  شده

یا حسین  گویند هر جا بر سر و رو می زنند

کوفیان   بی   مروت   را  جهان  زیبا    شده

دون وپست است این زمین این را حسینم گفته است

خاک   بر   سر   کن   ترا   گر   این    جهان    گیرا   شده

فکرشو بکنین اگه کسی مروارید شمارومیدزدید

چه به سرش میاوردین 

ای وای که اون تموم زندگی منو دزیده

لعنتی!

لعنتی!

دلم از چرخ گردون سخت خون  است

نپرس از دل , هوایش گون گون  است

نداره     تاب    این      بار  جدائی

به ولله مرغ دل بس  نیم  جون  است

عاشق تر از روز اول مبتلا شدنتم

اگر چه فرصت نگاه به این آواره در تو نیست

اما

بدان

قسم به عشق

که تو برای همیشه همان اولین و آخرینی

هجر او

ایخدا   غم   بر   دل   من   لانه    کرد

آتشی    آمد    جهان      ویرانه   کرد

هجرتش      دیوانه ام   کرد   و   بسا

مردمانی  چون   منش  بی  خانه  کرد

سحر او  یک  عالمی  مفتونه   ساخت

می  ز  گفتارش   رسید  مستانه   کرد

چون  که  می  آمد   جهان پروانه شد

گو  شراب   آمد   دلم   دیوانه     کرد

عاشقم   کرد    آن     نگاه    تیز   او

صبر  من   برد   و سرم  ویلانه   کرد

در  سماع  شد  روزگارم  ای    خوشا

آسمانم پر زنورو  دل  پرازشکرانه کرد

چون که برگشت او زعهده  بسته  اش

خون  ما  را  قوت    هر   پیمانه  کرد

سیل اشک جاری زهر مژگان چو سیل

تیر هجرش  ریش    جانم   شانه  کرد