من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

زدست غم کشم   فریاد   فریاد

کز  من  نمانده    بجا  جز یاد

به  راه  دوست  دادم  زندگانی

روزم تبه شد  و   ایام   به باد

وآنچه برمن  آمد  او  ندانست

آه   جگر  سوز و  لبی  ناشاد

دلم   که  آشفته  شد  به عشق

ندانستم از که  گیرم  من  داد

بی وفاشد ودریغ  کرد از من

آن روی ماه و حسن   خداداد

دید    مژگان     نشته  بخونم

و نکرد    بلبل   جانم    آزاد

روی ازمن گرفت آن دلبر ناز

وبه غیر شد آن دل ودیده  شاد

به  آه  و  گریه شد ایامم  طی

نشد  این  جان خسته ام  دلشاد

فسرده  شد و امیدش    برفت

این دل زارم وگشت بی  بنیاد

آن دلبر شیرینم  چون   برفت

آتشی سخت برجان  من  نهاد

ای نگاهت کرده مسحور این تنم

ای به یغمابرده هم   دین هم دلم

ای به  تاراج  توام  فصل   بهار

ای ز تو ویران  شده خاک وگلم

 *

ای ز تو جانم  همیشه  در فغان

ای زتو   دردم  بریده  نای  من

ای ز تو  بیچاره گشته عقل من

ای ز تو از هم دریده  جان وتن

 **

عقل  می بازد  همه  با  ناز تو

چشم خیره از  نگاه  و  نور تو

ما همه  الکن  همه مدهوش تو

ما  گدای  لقمه ای  از سور  تو

 ***

در  سماعم مطرب   جانم توئی

خوش  نوازی   با  کلام  دلبری

عقل    ما   بازیچه  هر  کودکی

می کشی  مارا تو با خیره  سری