من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

عاشقانه برای تو

اي ز تو ، حالم دگر احوال شد

                                         اي  ز تو ،  قلبم كم از اغلال شد

اي زتو   ،  خويشم زمن بيزار تر

                                         اي  ز تو  ،  عالم  پر    از  بیمار تر

اي زتو   صحرا  ز   مجنون  بارتر

                                         اي  ز تو  ،  جانم  ز عشق  پرنارتر

 به یاد شبهاو روزهائی که برای تو سرشد وبه نام عشقی که به نام تو آغاز شد من با

تو آمدم و بی تو ..........

 نمی دانم ایامی بی تو خواهم داشت .

 او شده ام

اوشده ام ، او شده ام ، پند نگیرم             وز  همه آزاد  شدم  در  وی اسیرم

ای کون ومکان نیک بدانید بدانید            در  حصر ویم  لیک  امیرم   امیرم

هر چند   مرا  پادشهی    گویندم             در خوان  و سرایش  اسیرم  اسیرم

من  زنده  به   او هستم   و هستم            ای کاش که در پای ویش من بمیرم

عزیزم

قسم به توو دل عاشق من

هرگز کسی نخواهد توانست یادترا وخاطره ترا از دل من بدزدد

من به قرانی که قسم خوردیم صادقم با یاد تو خواهم ماند وخواهم مرد

بگذار دیگران که حرص دنیا دارند برای لقمه ای نان چون سگ التماس کنند

من ترا دارم ویه دنیا عشق واین یعنی تمام آنچه من می خواهم.

دوستت دارم واین تنها آیه وجود منه

درنگاه توچیزی است

غریب

چون نگاه جاده ومسافر

ودرآن شوری که

می برد مرا با خود

به سرزمینی دور

ومرا

سخت در آغوش می کشد

هررهگذرعاشقی

چه لذتی دارد

نگاه سبز تن تبدارتو

در چشمان بی فروغ من

آنگاه که

ازپشت پرچین انزوا

دزدانه

عشق در تو می باختم

هفت سال نه که

هفتاد سال از آن نگاه گذشت

نگاه تو در من سرد نشد

نیزعشق تودر من

گوئی من هنوز مست آن باده نخستم

یاد تو مرا می خواند

به مهمانی سرزمین عقابها

ومن

می خواهم از عشق لبریزباشم

آغوش بگشایم

وبا تو باشم

ومشامم نیز از عطر تو مملو.

می خواهم تب تنم را با تو

وفقط با تو فرونشانم

نگاه ترا می خواهم

ووسوسه مژگان تراتشنه ام

آرزویت می کنم

آنگاه که نفسهامان یکی شود

و

لبهامان باهم شعرسکوت بسرایند

**

من اما

کهنه کرباسی پوسیده ام

بیهوده است بامن لاف عشق

من

درپی مرثیه سرای خودآمده ام

و

در رثای هفت سالگی مرده ام

وشاخه گلی قرمز

وفاتحه ودیگر هیچ