بر من نظری کرد ، آن شوخ دلارام
حال دل من دید ، خندید و بزد جام
گفتم:کرمی کن، گفتا :گرمی چند؟
گفتم:ستمت کشت.گفتاببراین کام
اینست تن بیمارواین آتش و این نار
خندیدوبگفت یار:تو بسته این دام
تومرغک دامی ، صیدی پی صیاد
تودر پی وهم و ، رفت ازکف تونام
تودرپی قوتی،نی درپی یک عشق
گرعشق تراباشد، کم کن گله ای خام
چه زیبائی ،چه زیبائی ،چه زیبا
فریبنده چو حوران فریبا
غریق عشق تو گشتم ندانی
دریغا ،ای دریغا ، ای دریغا
| رضا محمدزاده
نگارم ! بي تو در سوز و نارم
باغم عشقت چه سازم؟چه خوارم
جان به لب گشت ازجدائي،كجائي ؟
من كه در عشقت ، عليلم ، نگارم
كريما ! جان فداي هر نگاهت
نور ديده ام تو هستي ، تو يارم
عزيزا ! مهر تو بر من گران شد
من چو حلاجم ، چه گويم به دارم
شكوه از كه كنم؟
شب تاوان گناه ستاره نيست
از كه بنالم؟
گناه بودنم از حوا وآدم نيست
سوختن دل را
چه به خورشيد؟
چه به معشوق؟
هرزجري كه مي كشم
من از سرنوشت مي كشم
| رضا محمدزاده
من هستم ،
چون هنوز عاشقم
چشمم كه اوفتاد به جمال يار ،چنان از خويش برفتم كه شكوه ام از زمانه وقلم صنع رب وظلم وجور يار واغيار ودلتنگي ها و....از ياد چون جن از بسم الله برفت . باور كنين ما به عشق زنده ايم
| رضا محمدزاده
من امشب مست مستم ،درپي يار آمدم
يار خود را جسته ام ، بيمار بيمار آمدم
چون طبيب جان بي جان با من است
من چون حلاج گشتم ، در پي دار آمدم
تو چون حوري و من ديوانه تو
تو چون ماهي و من مستانه تو
تو چون شاهي كه اين عالم فدايت
توئي چون شمع ، منم پروانه تو
| رضا محمدزاده