من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

هان ای قاصدک

پیام آورنیک بختان

چه عجب ؟

ره گم کرده ای شاید؟

بیهوده مخوانم

من وپیام دلداران ؟

دست از من بدار

ای قاصدامیدها وانتظارها

دست از من بدار

ای نفس گرم

که سالهاست در من

سرخی گونه از سیلی زمستان است

و

گرمی تن

نه از می , که از تب بیماری است

به نسیم کدام دیار آواره ؟

در کدامین روزگار بیگانه ؟

به کدامین آوازدلداه ؟

ای قاصد پیام

ای عشق

ای قاصدک .

بکوب سرائی که در آن کس است

ستاره میچیند

وعاشق است .

هان ای خاطره رفته

این در چه میزنی ؟

امید از این ویرانه کوچیده است

پرستوی مهاجر ازاین لانه رفته است

ای قاصدک

ره گیر با نسیم

ما به خویش فراموش خوشیم

برو

برو به دیار خمره ومی

برو به سرای عشق ومستی

اینجا سرزمین زمستان است

هوا بس ناجوانمردانه سرد است

برای زیبا دخترم سویل

و

برای   سپهر   عزیزم

بهت لالا مي گم  ،  شايد  خوابت  بگيره

آسوده شي ، غم وغصه تو چشات بميره

بري  تو قصر  پريا ،  شايد خدارو ببيني

يه  شاخه  گل  ،  از باغ  فردوس  بچيني

وقت  سحر  ، گل  رو  تو  گلدون بذاري

مناره هاي مسجدوتو ميدون  شهر بكاري

وقت   نماز ،  سجاده ازگل شقايق واكني

عشق ومحبت ما رو جا  تو  دل  خدا كني

لالا  لالا  بهت   مي گم   خوب   بخوابي

عشق   و  محبتو   تو   دل  عاشق  بيابي

بپرس اگه ديدي ،  خدا  رو  ،  جون  من

چطور نوشت  ،   نقش ترو به  جون وتن

بگو  بهش   ،   عاشقي   چه    بد   درديه

زندگي  بي تو  ولي   چه  روزگار  سرديه

مي دوني هستي من ، تاب وتوان و توشمي

مرادمي  ،  غلامتم  ،  زاهد  خرقه  پوشمي

وقت   سحر   صداي  تو  اذان  مسجد منه

بوئيدنت  ،  بوسيدنت  ،  مرهم  خسته  تنه

نگاه  تو  به  چشم  من  اوج  وفا  رو ديدنه

خنده تو  بعد  يه  عمر  حاصل  باغ  چيدنه

لالا لالابهت   مي گم  شايد  خوابت  بگيره

آسوده شي  ،  غم و غصه  تو چشات بميره

روزي برمن خواهي باريد

                                  تو

كه من شوره زاري بيش نيستم

روزي نهال وجودم را خواهي كاشت

                                   تو

كه در من شاخه هاي عشق خشكيده

وبرگهاي آرزوهايم زرد گشته اند

روزگاري بر من خواهي رسيد

                                    تو

كه من سايه اي بر زمين نيز نيستم

روزي بر من خواهي تابيد

                                    تو

كه من كهن غار تاريكم

ولانه خفاشان

روزگاري بر من خواهي گذشت

                                    تو

كه من گورستان سرد وخموشم

براي من هوا باش

كه سخت محتاج تنفسم

عاشقم باش

                                     تو

كه بي عشق من مرده اي بيش نيستم

خفه ام از اين هواي مسموم
از اين ديار مرگ
ازاين همه چشم شيشه اي كه به من است
نه سايه سار درختي
نه دوستي با چراغ
اين همه كوه سر به فلك كشيده
ديگرنفسم بريده است
من در پي تو آمدم
درت زدم درم مي گشائي
از تو هوا مي خواهم
براي نمردن .
هوايم مي دهي ؟
من درخت خشيكيده ام
نه برگي ونه باري
مرا اگر دريابي
سبزخواهم شد
وسايه ساری برای دوستان .
مرا درياب
اينك زمان دريافتن است
به فردامنگر
كه فردا دير دير است

نگاه پلي است

بين دوسرزمين غريب

و

مردمي پرازتمنا

درانبوهي ازسكوت

نه لبخندي به لب،

نه مرهمي به ريش،

تمناي غريبي است ازهم

نگاه،

وعاجزانه خواستن عشق

كه عشق در اين سرزمين

جزكسره ‌‍، فتحه وسكون نيست  

به عشق بينديشيم

نه به آينده وحال

به اوج بنگريم

نه درخشش خورشيد ورنجوري ديده ها

دوست باشيم

ودوست بداريم

بي انديشه رنگ وخون ونژاد

بي واهمه ازهرحرف وحديث

نه بترسيم ازاين دشنه جنگ

نه هراسيم ازاين جام بلا

 عیدتان  مبارک

  ایام به کام

شادوپیروز باشید

عیدآمدوجان عاشق در  صلا شد

تن به رقص آ مد دل  ما مبتلا شد

بلبل   بیچاره   در شور و نوا شد

عیداست کنون ویار درنازواداشد