تبليغاتX
من وتو

87/05/10

قلبم درد می کند

 

باور کن حتی اگه تمام وجود رضا ذره ذره از بین بره بازم

یک   دهم   عشق ترو   جبران   نکرده من این درد قلبم

رو از تو به یادگاری دارم  هیچ  طبیبی  بهتر  از  تو  نیست 

 همچنانکه    هیچ    دردی      بهتر    از  درد  تو  نیست

 

عاشقانه

 

 

این غزل تقدیم تو

 

نمی کند با من   ،    دل    خسته ام   یاری

نمی رسد دردی که مراست ،طبیب ،باری

به دامنت ای غم  همه  شب  گریستم   تا

نباشدت    جز   با   من    خسته   دل کاری

مرا که   دردم  از   تو   بود     چه    درمانی

خدا گواه که این غم ندهم     به    بسیاری

اگر چه گویندمی کشتم غمت باک  نیست

روا     نباشد    غیر       غمت     وفا    داری

نمی  رسد این  دل   ز  سوزت به سامانی

مگر  غمت     آید   دل    ما    به       تیماری

 


| رضا محمدزاده |

87/05/02

یار

 

 

از من نمی کنی  یار  یادی  ز  خود پرستی

 

درکوی می پرستان دانی چه ای که هستی ؟

 

ساغر که  پر شد از  می  دنیا  ندارد  ارجی

 

ناگه رسی به جائی  دانی  که  مست  مستی

 

ما خاک این خرابات چون کعبه می پرستیم

 

تا  پیر می  فروشان  یاری  کند  به   دستی

 

 


| رضا محمدزاده |

87/04/24

نگو

 خیانت .....

نه خیانت هرگز در قاموس عاشقان نیست

کسی که احرام عشق بست

برگشت به پستی نخواهد داشت

آنکه لبیک گفت و طواف کرد

سر کوی دوست ........

نه......

نه......

خیانت نمی کند هرگز 

 

 

 

 

نگو !

 

نگو که دروغ بود ودام

 

هرکلامی که از عشق شنیدیم

 

نگو که سراب بود

 

         فریب بود

 

آن خلوت کوچه اقاقی که

 

هزاران بار

 

پیاده یا سواره پیمودیم

 

نگو !

 

نگو که مهمان مهمانی مهتاب

 

نبودم و این خاطره

 

زائیده مستی و خماری پنجشنبه شبم بود

 

نگو که باور نخواهم کرد

 

رود به دریا نمی اندیشد و

 

خورشید معنای گرمی دستان مرا نجوا نمی کند

 

از من مخواه باور کنم

 

شاعر آن اندیشه های عرفانی

 

و آن غزلهای عاشقانه

 

و آن نغمه های آتشین

 

هرگز هیچ الفبائی را در ذهن خود نشخوار نکرده است

 

باور نخواهم کرد

 

باران نتیجه رابطه نامشروع ابرهاست

 

نمی خواهم بگوئی

 

خمار آن نگاه تو

 

خمار هوس و مستی بود

 

و بوسه هایت طنین التهاب عبودیت نه

 

که فرونشانده لبخند شیطان بود

 

من به آیات

 

صحیفه شریف وجودت

 

سالهای سال طواف کرده ام واحرام بسته ام

 

نیک می دانی

 

که بارها دخیل به ضریح نگاهت بسته ام

 

اینک چگونه باور کنم

 

تو از اندیشه های پلید شیطان محراب ساخته ای

 

نه نگو!

 

      نگو که باور نخواهم کرد

 

                        دروغ ودام وسراب را

 

 


| رضا محمدزاده |

87/04/07

غزلی در فراق

و خبر این بود :

 

نونهالان اسکیت باز آذربایجان شرقی در یک سانحه دلخراش جان باختند

 

 

        

 

 

ودر یک آن زمین وزمان جهنم شد و آتش کید زمان تیغ بر کف گرفت وبستان طبیعت به خاکستر نشست .دست پلید زمان چهار نو گل زیبا را پرپر کردوباغبان این گلستان که تحمل هجران نداشت به سفرکردگان پیوست .

باورش سنگین بود بسیارسنگین تازه کوله بار سفر برزمین گذاشته بودم دلخسته گی را به کناری نهاده بودم و از زیارتی که درسوریه داشتم دلخوش بودم اما .........

لعنت به بیداد زمانه که باز به آهنگ ناخوش آیندجگرم را سوزاند .وابتدای صبح بدترین دقایق عمرم شد

 

 آری :

فرزین گل باغ دوست نازنینم صابر ابراهیمی پرپرشد .

 

فرزینی که برای همه شیرین بود و برای پدر ومادرچون انگبین و چون شهد.

 

چگونه بگویم ؟ چه بگویم ؟ چگونه در چشمان او خیره شوم ؟ چگونه از خدا رحمت و مغفرت خواهم ؟برای کدام جرم برای کدام گناه آخر او طفلی بیش نبود . خدایا بار الها نمی دانم در پس این سوز چه حکمتی است اما امتحان سنگینی بود خیلی سنگین .

 

در رثای فرزین ابراهیمی

 

۱

 

خداوندا      خداوندا     خدایا

چه بد کردم   نمی دانم   ندانم

که فرزین یار شیرینم سفرکرد

زهجران دردمندم   .  پر فغانم

 

۲

 

ندارم غیر افغان چاره ای  من

دلم در آتشی سوزد ز  دوری

به  فریادم   کسی  آگه  نباشد

خداوندا چه گویند از صبوری

 

۳

 

چو  فرزینم   ندیدم  ماه   روئی

نباشد در جهان  همتای  او کس

اگر صد سال دیگر  نوحه خوانم

نگویم گوشه ای از حال خود بس

 

۴

 

مرا  بستان    دگر   بوئی  ندارد

غمی   جز  هجر  شیرینم   ندارم

اگر   فرهاد  باشم   نا   ,   ندارم

تو گوئی روز و شب دائم به نارم

 

۵

 

چرا ناگه  خبر  آمد   که  فرزین

چو یادی از نظرها رخت بربست

نگفت آخر خدا را  بی حضورش

مرا دنیا    سرائی  پر  ز  آهست

 

۶

 

مرا فرزین به سر تاجی وزین بود

که   در  عالم  کسی  همتا   ندیده

به   این   بستان   زیبای   طبیعت

گلی  خوشبو  چو او دستی نچیده

 

۷

 

کشم  آهی  ز    بیدادی که دیدم

وفا   کردم   جفا دیدیم ز دوران

چنان هجران فرزین بی پرم کرد

که نشناسم دگر خویشم به قران

 

۸

 

عجب دارم ز این  رسمی  که دیدم

دلم از داغ هجران پر ز خون است

به صد  نازش   تحمل  کرده  بودم

ولی   اسرار خلقت گونه گون است

 

۹

 

چرا  ما  را  ز  هم  دادی  جدائی

مرا جز   او  نباشد   یار و همدم

کنون این من چه سازم  با  زمانه

بگو یا رب ندارم نا  ,  ز  این غم

 

 

 

 

 

 

از من چه ديده  بودی  کردی ز من جدایی

رحمی  چرا نکردی  ؟  تا کی کنم گدایی ؟

ای ماه  خوب رويان کردی  سفر  تو  آسان

ليکن  ز  درد  هجران غافل  چنين   چرايی

هر کس کند ز غفلت  ما  عاشقان  ملامت

تو  اگهی  ز   حالم    بر خيز و   ده  ندايی

از من نمی کنی ياد اينک  که  شهسواری

فردا که آيد از ره  ،   دانی     ز ما  سوايی

هرگز  مکن  ز یادت ،این خسته را فراموش

زيرا   شکسته دل را   یادت   کند    نوایی 

در  کنج    اين  خرابات   نائی   دگر ندارم

فرياد اگر تو  باشی   ما    را  دهد   ندائی


| رضا محمدزاده |

87/03/27

غزلی دیگردر فراق یار

دوست نداشتم در فراقت شعری بگویم می دانی که بامدح تومن زنده شدم و با عشق تو نفس کشیدم وبا یاد توزندگی کرده ام

نفسم ، عشقم ، مرادم

اینک درسوزجدائی تواین غزل چون آه برمن جاریست بخوان وبدان که

با یاد تو زنده ام

 

 

از دیده ام چه سیلی جاری کنی تو از خون

بازاببین که هجران چون کرده رخ چه گلگون

گرمی کشد شراری آتش  به  دل  ز   یادت

دادی کند زمان تا دودی رود به سر  چون

لعنت به بی وفائی  ،  فریاد از این جدائی

تا کی کشم فراقت ، تا کی دو دیده  کارون

زهری چشیده ام من از  دست   روزگاران

زجری کشیده ام من زین  دردگشته افزون

از این غمی که هجران ،  بنشانده ازفراقت

نالم که تا در آید ، روحم  ز جامه   بیرون

دیگر نمانده نائی ،  افتاده ام    به   خواری

افغان چگونه گویم زین سرنوشت  وگردون

 

 

باور کن لحظه ای از خاطرم محونمی شود آن خاطراتی که با تو داشتم

حتی به روز صبح قیامت باور کن باز به همان سجدها که به پایت کردم

افتخار می کنم باور کن تو تمام آرزوهای منی باور کن باور کن تو هنوز

باز آنکسی هستی که باورت داشتم تو فرشته زیبای منی و خلقت ما

برای هم بودباور کن

لعنت به سرنوشتی که منو از تو جدا کرد

 


| رضا محمدزاده |

87/03/19

و او ناجوانمردانه رفت

یکی ازفامیلهای مادر یک حادثه دلخراش رانندگی

در سن ۱۸ سالگی درگذشت

********

 

 

تقدیم به فرزین که نماند ورفت

 

 

۱

 

خداوندا چه دید ازمن به ناگاه

خبر آمد که دلدارم  سفر کرد

ز پیمانم  گذشت آن  یا ر   زیبا

چه پیش آمدکه اوازمن گذرکرد

 

 

 ۲

 

نمی دانم گناهم   را   خدایا

که اینک مانده ام تنهای تنها

به این  بازار مکاری   اسیرم

نمیدانم چرا دل بنده  اینجا  ؟

 

 

 ۳

 

چو    پر  زد  مرغ   زیبا   از   کنارم

جهان با این فراخی گشته بس تنگ

نمی   دانم     ز     گلزار    طبیعت

چرا من گشته ام دل بسته ی سنگ

 

 

 ۴

 

فراقش بس به دل سنگینه  یارم

ندارم       طاقتی     تنها   بمانم

زبس آتش  زدی بر  دل  ز هجران

دگر نائی   نماندی خسته جانم

 

 

 ۵

 

هزاران      لعنتت    بادا    زمانه

که پرپرکرده ای همچون گلی را

خزان کردی چمن،پژمرده ای گل

بدادی   آه  جانسوز    بلبلی   را

 

 

 ۶

 

وداعش کرده یا رب مردمم  خون

جهانم کرده همچون تیره  شامی

بهارم چون خزان گشتی زهجران

ندادی  عاقبت  یک لحظه  کامی

 


| رضا محمدزاده |

87/03/11

تقدیم به تو

 

          الا     ای   ترک  تبریزی  سلامت

 

          فدایت جان  و  تن  بر  هر  کلامت

 

          اگر چون سگ به کویت لانه کردم

 

          مکن   بر   من   نگارینا    ملامت

 

       pix2u.coo.ir

 

        به   چشمانت  قسم  دنیا  فریبه

 

        به هرسو بنگری عاشق غریبه

 

        مکن  جانا  ملامت  اهل دل را

 

        جهان بر کام عاشق چون لهیبه

 

    
 

       مزن یارابه مژگان دشنه  بر دل

 

       که مارا پای دل بد مانده  بر گل

 

       به زلفانت عجب سحری نمودی

 

       نشد کامی بجز عشق تو حاصل

 

 
           
 

         بدو گفتم  گرفتار    تو     هستم

 

         بگفتا نشنوم  چون  مست  مستم

 

         بگفتم درد  ما  را  چاره ئی  کن

 

         بگفتا رو که من خود می پرستم

 

   

 

 چرا  با  جان  زارم  در  ستیزی

 

 مگراز من چه دیدی می گریزی

 

خداوندا    گواهی   عاشقم    من

 

چرا  ظالم  به  پیکارم    بخیزی

 


| رضا محمدزاده |