من وتو

اشعار عاشقانه ای که تقدیم توست

باور کن حتی اگه تمام وجود رضا ذره ذره از بین بره بازم

یک   دهم   عشق ترو   جبران   نکرده من این درد قلبم

رو از تو به یادگاری دارم  هیچ  طبیبی  بهتر  از  تو  نیست 

 همچنانکه    هیچ    دردی      بهتر    از  درد  تو  نیست

این غزل تقدیم تو

نمی کند با من   ،    دل    خسته ام   یاری

نمی رسد دردی که مراست ،طبیب ،باری

به دامنت ای غم  همه  شب  گریستم   تا

نباشدت    جز   با   من    خسته   دل کاری

مرا که   دردم  از   تو   بود     چه    درمانی

خدا گواه که این غم ندهم     به    بسیاری

اگر چه گویندمی کشتم غمت باک  نیست

روا     نباشد    غیر       غمت     وفا    داری

نمی  رسد این  دل   ز  سوزت به سامانی

مگر  غمت     آید   دل    ما    به       تیماری

از من نمی کنی  یار  یادی  ز  خود پرستی

درکوی می پرستان دانی چه ای که هستی ؟

ساغر که  پر شد از  می  دنیا  ندارد  ارجی

ناگه رسی به جائی  دانی  که  مست  مستی

ما خاک این خرابات چون کعبه می پرستیم

تا  پیر می  فروشان  یاری  کند  به   دستی

نه خیانت هرگز در قاموس عاشقان نیست

کسی که احرام عشق بست

برگشت به پستی نخواهد داشت

آنکه لبیک گفت و طواف کرد

سر کوی دوست ........

نه......

نه......

خیانت نمی کند هرگز 

نگو !

نگو که دروغ بود ودام

هرکلامی که از عشق شنیدیم

نگو که سراب بود

         فریب بود

آن خلوت کوچه اقاقی که

هزاران بار

پیاده یا سواره پیمودیم

نگو !

نگو که مهمان مهمانی مهتاب

نبودم و این خاطره

زائیده مستی و خماری پنجشنبه شبم بود

نگو که باور نخواهم کرد

رود به دریا نمی اندیشد و

خورشید معنای گرمی دستان مرا نجوا نمی کند

از من مخواه باور کنم

شاعر آن اندیشه های عرفانی

و آن غزلهای عاشقانه

و آن نغمه های آتشین

هرگز هیچ الفبائی را در ذهن خود نشخوار نکرده است

باور نخواهم کرد

باران نتیجه رابطه نامشروع ابرهاست

نمی خواهم بگوئی

خمار آن نگاه تو

خمار هوس و مستی بود

و بوسه هایت طنین التهاب عبودیت نه

که فرونشانده لبخند شیطان بود

من به آیات

صحیفه شریف وجودت

سالهای سال طواف کرده ام واحرام بسته ام

نیک می دانی

که بارها دخیل به ضریح نگاهت بسته ام

اینک چگونه باور کنم

تو از اندیشه های پلید شیطان محراب ساخته ای

نه نگو!

      نگو که باور نخواهم کرد

                        دروغ ودام وسراب را

از من چه ديده  بودی  کردی ز من جدایی

رحمی  چرا نکردی  ؟  تا کی کنم گدایی ؟

ای ماه  خوب رويان کردی  سفر  تو  آسان

ليکن  ز  درد  هجران غافل  چنين   چرايی

هر کس کند ز غفلت  ما  عاشقان  ملامت

تو  اگهی  ز   حالم    بر خيز و   ده  ندايی

از من نمی کنی ياد اينک  که  شهسواری

فردا که آيد از ره  ،   دانی     ز ما  سوايی

هرگز  مکن  ز یادت ،این خسته را فراموش

زيرا   شکسته دل را   یادت   کند    نوایی 

در  کنج    اين  خرابات   نائی   دگر ندارم

فرياد اگر تو  باشی   ما    را  دهد   ندائی

دوست نداشتم در فراقت شعری بگویم می دانی که بامدح تومن زنده شدم و با عشق تو نفس کشیدم وبا یاد توزندگی کرده ام

نفسم ، عشقم ، مرادم

اینک درسوزجدائی تواین غزل چون آه برمن جاریست بخوان وبدان که

با یاد تو زنده ام

از دیده ام چه سیلی جاری کنی تو از خون

بازاببین که هجران چون کرده رخ چه گلگون

گرمی کشد شراری آتش  به  دل  ز   یادت

دادی کند زمان تا دودی رود به سر  چون

لعنت به بی وفائی  ،  فریاد از این جدائی

تا کی کشم فراقت ، تا کی دو دیده  کارون

زهری چشیده ام من از  دست   روزگاران

زجری کشیده ام من زین  دردگشته افزون

از این غمی که هجران ،  بنشانده ازفراقت

نالم که تا در آید ، روحم  ز جامه   بیرون

دیگر نمانده نائی ،  افتاده ام    به   خواری

افغان چگونه گویم زین سرنوشت  وگردون

باور کن لحظه ای از خاطرم محونمی شود آن خاطراتی که با تو داشتم

حتی به روز صبح قیامت باور کن باز به همان سجدها که به پایت کردم

افتخار می کنم باور کن تو تمام آرزوهای منی باور کن باور کن تو هنوز

باز آنکسی هستی که باورت داشتم تو فرشته زیبای منی و خلقت ما

برای هم بودباور کن

لعنت به سرنوشتی که منو از تو جدا کرد

یکی ازفامیلهای مادر یک حادثه دلخراش رانندگی

در سن ۱۸ سالگی درگذشت

********

تقدیم به فرزین که نماند ورفت

۱

خداوندا چه دید ازمن به ناگاه

خبر آمد که دلدارم  سفر کرد

ز پیمانم  گذشت آن  یا ر   زیبا

چه پیش آمدکه اوازمن گذرکرد

 ۲

نمی دانم گناهم   را   خدایا

که اینک مانده ام تنهای تنها

به این  بازار مکاری   اسیرم

نمیدانم چرا دل بنده  اینجا  ؟

 ۳

چو    پر  زد  مرغ   زیبا   از   کنارم

جهان با این فراخی گشته بس تنگ

نمی   دانم     ز     گلزار    طبیعت

چرا من گشته ام دل بسته ی سنگ

 ۴

فراقش بس به دل سنگینه  یارم

ندارم       طاقتی     تنها   بمانم

زبس آتش  زدی بر  دل  ز هجران

دگر نائی   نماندی خسته جانم

 ۵

هزاران      لعنتت    بادا    زمانه

که پرپرکرده ای همچون گلی را

خزان کردی چمن،پژمرده ای گل

بدادی   آه  جانسوز    بلبلی   را

 ۶

وداعش کرده یا رب مردمم  خون

جهانم کرده همچون تیره  شامی

بهارم چون خزان گشتی زهجران

ندادی  عاقبت  یک لحظه  کامی

          الا     ای   ترک  تبریزی  سلامت

          فدایت جان  و  تن  بر  هر  کلامت

          اگر چون سگ به کویت لانه کردم

          مکن   بر   من   نگارینا    ملامت

        به   چشمانت  قسم  دنیا  فریبه

        به هرسو بنگری عاشق غریبه

        مکن  جانا  ملامت  اهل دل را

        جهان بر کام عاشق چون لهیبه

    

 

       مزن یارابه مژگان دشنه  بر دل

 

       که مارا پای دل بد مانده  بر گل

 

       به زلفانت عجب سحری نمودی

 

       نشد کامی بجز عشق تو حاصل

 

 

           

 

         بدو گفتم  گرفتار    تو     هستم

 

         بگفتا نشنوم  چون  مست  مستم

 

         بگفتم درد  ما  را  چاره ئی  کن

 

         بگفتا رو که من خود می پرستم

 

   

 

 چرا  با  جان  زارم  در  ستیزی

 

 مگراز من چه دیدی می گریزی

 

خداوندا    گواهی   عاشقم    من

 

چرا  ظالم  به  پیکارم    بخیزی